Interview dingen

Mij is al een aantal keren gevraagd mee te werken aan bepaalde interviews; meestal vanwege mijn interesse in achtbanen of vanwege mijn werk. Een aantal van die interviews staan op het net en heb ik hier verzameld.

Persdag opening Desert Race achtbaan in Heidepark

Serge en ik waren in april 2007 aanwezig bij de persopening van lanceer achtbaan Desert Race in Heide-Park, Duitsland. Een dag later bleken we in de Duitse krant te staan!

[inspic=307,left,,0]

Saxion Hogeschool

klik hier voor het online artikel

Werktuigbouwkunde
Interviews met WTB-studenten
Met Werktuigbouwkunde altijd kermis
Bas Derkink en Ger Wuite

Bas Derkink en Ger Wuite zijn afgestudeerd bij de opleiding Werktuigbouwkunde. Hun afstudeeropdracht verrichtten zijn bij Kermis Machinebouw Gaasendam (KMG). Een bedrijf in Neede met 15 werknemers. Alle hbo’ers die er werken zijn afkomstig van Saxion Hogescholen.

Bas vertelt: “Tijdens onze afstudeeropdracht hebben Ger en ik gewerkt aan de dynamische berekeningen van de Tango, een splinternieuwe kermisattractie.

Bij KMG worden voornamelijk de spectaculaire, over-de-kop-gaande kermisattracties bedacht en gemaakt voor voornamelijk de buitenlandse markt. Bij KMG zelf worden de attracties bedacht, getekend en, na productie elders, geassembleerd. Ger en ik hebben de dynamische berekeningen voor de Tango uitgevoerd door middel van het simuleren van de drie roterende bewegingen. Daarbij hebben we gekeken naar de g-krachten die op de personen worden uitgeoefend en naar de invloed van de onbalans op de constructie. Uit de berekeningen bleek onder andere dat de constructie ingrijpend veranderd moest worden. De uitkomsten van onze berekeningen zijn als basis gebruikt voor het eindontwerp van de attractie.”

Na onze afstudeerperiode zijn wij beiden in dienst getreden om de verdere tekenwerkzaamheden van de Tango uit te voeren. In augustus waren de eerste tekeningen klaar en kon er met de bouw begonnen worden. Dat heeft tot begin januari geduurd, waarna het testdraaien kon beginnen. Na de benodigde testen is de attractie verder met verlichting en dergelijke afgebouwd en nu beleeft de Tango zijn première tijdens de Paaskermis in Enschede!

(Datum: 01.08.2001)

Carp

klik hier voor het online artikel

A walk on the wild side
Goliath is het zoveelste bewijs: achtbanen worden steeds groter, sneller en spectaculairder. Thrillseeking zonder het risico van een gebroken rug of een schedelbasisfractuur, hoe is dat?
Uit rots gehouwen letters ploffen in beeld. We zien beelden uit een helikopter die rond een achtbaan cirkelt. Een sliert karretjes stort zich in de diepte, armen gaan de lucht in. Het televisiespotje maakt veel duidelijk over de bedoelingen van pretpark Six Flags. De voormalige Flevohof hoopt met de ‘Goliath’ –uit te spreken op zijn Engels- dé hit van deze zomer te scoren.

De pretparken zijn in vol bedrijf. Op zaterdagen telt men de files voor Kaatsheuvel in tientallen kilometers. En ook Six Flags Holland timmert aardig aan de weg. De Goliath is het voorlopige hoogtepunt in een indrukwekkend aanbod aan achtbanen. Zeven hebben ze er nu (en dan die namen… wat te denken van ‘Superman, the Ride’? En vlak ook ‘La Via Volta’ niet uit.) Six Flags Holland, ‘Coaster Capital of Europe’. Met deze slogan moeten honderdduizenden bezoekers tot diep in de polder gelokt worden. Ver voorbij het toch al niet de pan uit swingende Dronten. Daartegenover staan dé twee voordelen van de Flevopolder: je hebt er de ruimte en het ligt lekker centraal.

Ik arriveer bij Six Flags Holland op een winderige donderdagochtend. Plukjes vroege bezoekers drommen samen op een ‘Hollywood jaren vijftig’-achtige boulevard. Man alleen, rond de dertig, pilotenzonnebril, leren schoudertas… een verdacht signalement op een plek waar vooral ouders met kinderen komen, realiseer ik me. Gehaast ga ik op zoek naar die verdomde Goliath, wat geen eenvoudige opgave is zonder plattegrond, want de pittoresk uitgezette wandelpaden meanderen alle kanten op. Achter de bomen doemen de hoogste toppen van een enorme achtbaan dreigend op. Doel genaderd. Soepel spring ik over zigzagsgewijs geplaatste hekken, bedoeld om bij topdrukte duizenden pretparkgangers in ordelijke banen te leiden. Goddank is er op een doordeweekse ochtend als deze nauwelijks een rij. In weekenden moeten zich hier gruwelijke taferelen afspelen. Visioenen van brute wreedheid dringen zich op: brullende kleuters… ouders, roodaangelopen van de stress… smeltend softijs langs kinderwangen… oplopende emoties onder gek geworden pubers, aangejaagd door honger en uitdroging. Anderhalf uur wachten als erwten in een potje voor een ritje van nog geen minuut is een prijs die sommige mensen gaarne betalen. En dan zijn ze die 22 euro voor een toegangskaartje al kwijt.

Enkele dagen hiervoor spreek ik met de 31-jarige Serge Kapitein. Hij is de oprichter van themepark.nl, een site die Nederlandse pretparkliefhebbers samenbrengt. Kapiteins passie voor pretparken in het algemeen en achtbanen in het bijzonder komt van verre. Als kind hielp hij al met het opbouwen van de plaatselijke kermis, en elke zomer ging hij met zijn ouders de Nederlandse pretparken af. Weer wat later tienertoerde hij door het land, op zoek naar de grootste en beste attracties. ‘Ik ga nu met een andere instelling naar een pretpark’, zegt hij. ‘Toen ik jonger was, kwam ik echt voor de attracties. Ik was een thrillseeker. Nu kom ik vooral de sfeer proeven.’ Na de mavo werkte Kapitein een tijdje voor uitzendbureaus. Als hij genoeg geld had gespaard, stapte hij in het vliegtuig om attracties over de hele wereld te bezoeken. Zijn reislust is nauwelijks getemperd de laatste jaren. In september gaat hij met zijn vriendin weer voor een paar weken naar de VS, dit keer naar een aantal pretparken in het Middenwesten. Voor Kapitein, nu werkzaam bij DHL, betekent een bezoek aan een pretpark ‘een ontsnapping aan de werkelijkheid’. Zei iemand daar ‘escapisme’? Kapitein: ‘In een pretpark wordt een andere wereld voor je neergezet. Een wereld waarin er geen rekeningen op je mat vallen, als je begrijpt wat ik bedoel. Als ik thuiskom van een pretpark ben ik bekaf, maar geestelijk ben ik dan helemaal tot rust gekomen.’

Waar het pretpark ‘een ontsnapping’ is, daar is de achtbaan voor Kapitein ‘gecontroleerde angst’. ‘Je weet dat er niets kan gebeuren, maar tegelijkertijd voel je al die natuurkrachten aan je rug trekken.’ Toch zijn er attracties die zelfs hij, als geroutineerde rollercoasterman, niet aandurft. ‘In een park in Orlando stond een attractie waarbij je eerst honderd meter omhoog werd getakeld, waarna je in een soort pendulebeweging naar beneden zwaaide. Daar kreeg je mij niet in.’

De rit. Ons treintje boemelt omhoog. Tussen de oren van de passagiers weerklinkt mentaal tromgeroffel. Steeds breder ontvouwt zich het panorama van de Flevopolder. De aandacht is echter niet bij het landschap maar bij de dingen die komen gaan. Op zesenveertig meter (wat hoger is dan het klinkt, vooral als je over een breekbaar ogende meccano-achtige constructie rijdt) gaan we over de top. De karretjes storten zich in een voor het gevoel loodrechte, seconden durende val. Een paniekflits… de achterste wagentjes lijken los te komen van de baan… we gaan over de kop… gegil vervliegt in de wind… de horror van een gewelddadige dood komt per tiende seconde dichterbij…. straks kunnen de parkemployees onze botsplinters en vleesresten beneden bij elkaar vegen…

Maar dan zijn we beneden en vliegen de karretjes met een schok omhoog en opzij, en de andere kant op. We zitten weer gewoon in een achtbaan, en het hoogtepunt is al achter de rug.

Wat men vooral voelt in een achtbaan (als we doodsangst, opwinding, hoogtevrees, braakneigingen en claustrofobie even buiten beschouwing laten) zijn zogenaamde G-krachten. Joost Melkert, docent Lucht- en Ruimtevaarttechniek aan de TU Delft legt uit: ‘Eén G is één keer de aantrekkingskracht van de aarde. Dat is wat je voelt als je gewoon rondwandelt. Als je in een vliegtuig zit en je maakt een zuivere bocht, voel je 2G, twee keer de aantrekkingskracht van de aarde dus. Stel, je weegt 80 kilo, dan voelt het bij 2G opeens alsof je 160 kilo weegt.’

Een interessant vooruitzicht. Een paar G’s erbij je krijgt je wijsvinger niet eens meer omhoog. De vraag hoeveel G’s een mens kan verdragen, is afhankelijk van gestel en omstandigheden. Melkert: ‘Een getrainde F-16 piloot in een drukpak kan maximaal ongeveer 9G hebben Het is niet ongevaarlijk. Bij veel G’s stroomt het bloed uit je hersenen en kan je bewusteloos raken. Ik zou mensen met een erg lage bloeddruk of met hartklachten dan ook niet aanraden om een ritje in een achtbaan te maken.’

En dan hebben we het nog niet over negatieve G’s. Nul G is volmaakte gewichtloosheid, legt Melkert uit, en van negatieve G’s is sprake als de achtbaanpassagier als het ware de lucht in, en van de aarde af, wordt gekatapulteerd. Nul of negatieve G heet in pretparkjargon ook wel hangtime. Hoe meer hangtime, hoe beter. Hoewel… Melkert weet ook dat snelle opeenvolging van positieve en negatieve G’s, bijvoorbeeld als een achtbaan na een steile afdaling weer omhoog schiet, en weer naar beneden, bij sommige mensen zorgt voor een misselijk gevoel. Al die halfverteerde patatten en frikadellen, drijvend in een borrelend frisdrankmeer, worden bij positieve G’s tegen de onderkant van de maagwand gedrukt, maar kletsen bij negatieve G’s plotseling omhoog richting slokdarm. De gevolgen laten zich raden. Nog een geluk dat de Goliath is omzoomd met dicht struikgewas.

Terug naar de rit. Na de duikeling van enkele tientallen meters gaat het nu vooral snel. Gezichten vertrekken zich tot een onherkenbare grimas. Houd op de snelweg je hoofd uit het raam bij 140 kilometer per uur en je krijgt hetzelfde effect: flapperende wangzakken, wild wapperend haar en tranende ogen… De baan is spectaculair genoeg, maar gewoon veel te snel voor een normaal bewustzijn. Een corkscrew, waarbij de karretjes plotsklaps plat op hun kant komen te rijden, is voorbij voor je er erg in hebt. Het is overigens maar goed dat we stevig ingesnoerd in de stoelen zitten, want iemand die kans zou zien om hier te gaan staan, wordt gegarandeerd in een halve seconde onthoofd door metalen stangen. Het is – veronderstel ik – deel van de thrill.

Na twee fikse bunny hops (bulten in de achtbaan die je, als je niet vast in je stoel zat, waarschijnlijk ergens bij Harderwijk zouden doen belanden) en een scherpe bocht komen we abrupt tot stilstand. Het volgende setje passagiers gaapt ons aan. ‘Hoe zou het zijn?’, vragen tientallen halfopen monden. Tja… het is opwindender dan de opiniepagina van het Reformatorisch Dagblad, maar toch oneindig veel saaier dan een vrijpartij op een verlaten zandstrandje. Wat misschien een vreemde vergelijking is, maar wat ik bedoel is dit: zou het toeval zijn dat achtbanen vooral populariteit genieten onder een deel van de bevolking dat veel aan seks denkt, maar er nauwelijks aan doet, namelijk pubers tussen twaalf en zestien jaar? En dan vooral mannelijke pubers. Want laten we niet vergeten dat een achtbaanrit voor een belangrijk deel een machotrip is. De liefhebbers van themepark.nl zijn voor het overgrote deel mannen, en bij de Goliath zie ik vooral jongens die met schitterende, wijdopenstaande ogen, als speedfreaks tijdens een doorwaakte trip, staan te dringen om als eerste plaats te nemen in de karretjes. Het zijn vriendinnen, vrouwen, dochters en moeders die in hun voetspoor volgen, soms met zichtbare tegenzin.

Wat mannen aantrekt in achtbanen zijn niet alleen de adrenalinestoten. De 26-jarige Bas Derkink was als kind al zo gefascineerd door de techniek van grote pretparkattracties dat hij nu, na een studie werktuigbouwkunde in Enschede, aan de slag is als ingenieur bij een bedrijf in kermisattracties. Zo maak je van je hobby je beroep. Bas heeft dit seizoen alweer zeventien pretparken in heel Europa bezocht, maar hij mijdt de komende zomerdrukte. Een rit in een spectaculaire attractie is één ding, de halve dag ervoor in de rij staan iets heel anders.

Snelheid is wat Bas met name boeit in een achtbaan. Hoe sneller hoe beter. ‘En de eerste val naar beneden moet goed steil zijn’, zegt hij. ‘Airtime, daar gaat het om. Die kriebel in je maag. Dat is het schrikeffect. Daar moet je van houden. Je weet dat het goed komt, maar intussen ben je wel volledig overgeleverd. Je zit vastgesnoerd in je stoeltje, je kan niet weg en je kan niet aan de noodrem trekken.’

Ondanks de ruggengraatbrekende attracties waar ze elk weekend inklimmen, zijn achtbaanliefhebbers geen natuurlijke thrillseekers. Parachutespringen, bungeejumpen, rafting, paragliding, het zijn niet per se hobby’s die ze er naast hun weekenden in de pretparken op na houden. Bas bijvoorbeeld heeft geen enkele behoefte aan om met 180 kilometer per uur over de linkerbaan van de snelweg te razen. ‘Hard rijden met je auto is gevaarlijk’, zegt hij. ‘In een achtbaan zitten niet. Je geeft je over aan de techniek, en de techniek houdt alles onder controle. Op een achtbaan heb je geen tegenliggers.’ Over zekerheid gesproken: Serge Kapitein hield een aantal jaar geleden zijn eigen importbedrijfje in pc’s voor gezien en koos voor een vaste baan. ‘Ik draaide werkweken van 70, 80 uur’, zegt hij. ‘Op een gegeven moment had ik weer behoefte aan stabiliteit en vrije tijd.’ Zowel Derkink als Kapitein zeggen veel prijs te stellen op een evenwichtig privé-leven. Het avontuur in hun bestaan reserveren ze voor de Efteling, Six Flags, Slagharen en andere grote entertainmentparken.

De bouwer van de Goliath is een Zwitsers bedrijf genaamd Intamin. Ik krijg Herr Küntzel aan de telefoon. Hij lijkt verbaasd over de belangstelling, maar dat kan ook aan zijn zangerige Engels liggen. ‘De trend is nog steeds hoger en sneller’, zegt Kunzel. ‘Verbeterde technologie staat het ons toe om telkens weer nieuwe elementen in een achtbaan in te bouwen. Want de klant stelt elk jaar hogere eisen. Vergelijk het maar met auto’s. Tien jaar geleden hadden die nog geen airconditioning. Nu zitten airco’s er standaard ingebouwd.’

Intamin levert, afhankelijk van de markt, zo’n tien tot vijfentwintig coasters per jaar af. Een achtbaan als de Goliath kost de klant ‘a couple of million’ euro’s.

De sleutel van een goede achtbaan ligt volgens Herr Künzel in de souplesse. ‘Er moeten geen abrupte schokken in zitten. Daar krijgen mensen pijn van in hun nek en rug. Ook de spectaculaire elementen moeten allemaal soepel verlopen.’

Zogenaamde megacoasters van vijftig meter en hoger bestonden in de VS al langer. Maar de laatste jaren lijken reuze-achtbanen ook in Europa vaste grond onder de voeten te krijgen. ‘Europeanen willen meer en meer vermaakt worden’, weet Künzel. ‘Ze hebben veel meer vrije tijd, maar ze weten niet meer wat ze daarmee aanmoeten. Wij moeten ze daarbij helpen.’

En dus bouwt Intamin in Europa steeds beter, hoger en sneller. ‘In het Midden-Oosten zijn de gezinnen nog steeds heel family-oriented. Daar gaan ze in het weekend met opa’s, oma’s en kleinkinderen picknicken in het park. Ze hebben geen behoefte aan enorme thrills. Voor die markt bouwen we veel kleinere achtbanen. Maar in Europa maken we ze steeds bigger and better.’

(dit artikel verscheen in Carp 2002)

 Coaster Kingdom Magazine

klik hier voor de directe link naar het online artikel

Coaster Kingdom: Tell us a bit about the history of KMG. Was there life before the Afterburner?

Bas Derkink (KMG): “KMG stands for Kermis Machinebouw Gaasendam, which in English means ‘Gaasendam Fair Attraction Construction Company’.

“Gaasendam is the surname of founder Isje Kroon’s wife. Isje started KMG about 17 years ago when he built a backflash for a Dutch showman’s Huss Breakdance. Isje has always been into building things himself and travelling all over Europe with self-built and fabricated rides like a Schwarzkopf Blitzer. His father and uncles were also into the business that built Ferris Wheels.
 
The Tropical Trip, the design of which was stolen by one of KMG’s engineers. Image: Miami Madness

——————————————————————————–
 
“When he completed the backflash for the Breakdance (which was a unique design by building up the backflash and floor together), he got more jobs to build for others and to build his first Miami ride.

“He got several engineers which drew and calculated the ride for strength. The ride was very popular from the beginning but as Isje was just alone with one or two employees, he could only build three Miamis a year.

“Also due to this and some other struggles, he did not protect his copyright and design so one of the engineers went away with the drawings. What followed was a lot of Miamis being built in the UK; not all too good. Until now about 28 Miamis have been built by KMG.

“The next ride was the Discovery, a huge ride (45 tons) on only one semi-trailer and being set up in an hour and a half! There were five of these rides built. More employees were hired and new rides were developed.

“First there was the Move-It 32, the only one built. The ride was unique in its kind and on three semi-trailers. Again, the ride can be built up in 2 hours if needed due to a very smart build up system.

“This smart building up of rides has always been the keyword for KMG rides. And during this period smaller versions of the Move-It were developed (18-person and 24-person version; later built under licence by Tivoli for the USA market).

“In 1998 the first new swing was developed; up to then all swing rides had three properties which were ignored by KMG. All the swings were driven by a wheel on the bottom of the ride. Due to this, all rides of this kind were enclosed (causing many people to get sick easily). Also due to the drive wheel, the swing could not go much higher than 90-degrees from vertical.
 
 The Afterburner turned out to be a success, which we did not expect  

——————————————————————————–
 
“From that moment on, KMG developed its first Afterburner ride with three sensational improvements: The ride seats had a very open structure with suspended seats, with dangling feet. This was possible due to driving the swing from the top; the swings pivot point.

“This was also one of the first rides with the use of frequency inverters. With this, AC motor control was never so easy, and made it possible to drive a swing with much less power. So the motors were smaller and the swing could be higher. 120-degrees to be precise.

“The Afterburner turned out to be a success, which we did not expect. The 24-person model on two semi-trailers was a huge success and after building 30 rides, the market dropped and we found out that the ride was just too expensive for a lot of people.

“After Fabbri from Italy said they could build their Afterburner 24 ride on only one trailer (which turned out to be a disillusion for many showman who bought the ride with this belief), KMG decided to show Fabbri how to build an Afterburner ride on one transport.

“The Freak Out was again a success, and just before the dollar crashed, KMG had sold already twelve models of this 16-person ride on the Gibtown exhibition in Florida.

“Up to now more than 73 Afterburner type ride have been build either in a 16, 20, 24 or 32-person version. 

“In the later years, KMG has also developed some other spectacular rides like the Experience (7 rides), Tango (6 rides), Waltzer (1 ride), X-factory (3 rides) and the easy version of Fabbri’s Booster ride; the Speed (12 rides)”

Share
1 reactie op “Interview dingen”
  1.  
Plaats een reactie