Vladivostok

In alle voorbereidingen die we gemaakt hebben voor deze reis, leek Vladivostok de minst interessante stad en was er het minst te doen. Volgens de boekjes tenminste. Wij hebben het tegendeel gezien. De stad is bruisend en zeer netjes. Men is overal bezig de stad op te knappen en te onderhouden. De stad heeft zeer grote hoogte verschillen die doen denken aan San Francisco, maar daar houdt de vergelijking op. Er zijn veel gedenkplaatsen, parkjes en winkels. Het is een westerse stad die eerder aan een Amerikaanse stad doet denken dan aan een Russische stad.

We hebben vandaag heel wat afgesjokt. Vanmorgen voor omgerekend 1 euro 50 met de veerboot naar Rusky Eiland geweest, maar doordat we door de mist en kou niet veel zagen en koud werden, maar meteen de boot weer terug genomen. Aan het einde van de middag klaarde het op en begon de zon weer te schijnen en zijn we als nog naar het hoogste uitkijkpunt van de stad geweest en gezien hoe groot deze stad wel niet is.

Ik was zeer positief verrast over deze stad en vind hem misschien nog wel de meest positieve Russische stad die we bezocht hebben.

Voor de rest voelt deze stad als een verplicht nummer, omdat ons doel diep in ons hart al bereikt is en ik gewoon naar huis wil. Het is mooi geweest; ik heb een fantastische reis gehad met erg aangenaam gezelschap gedurende 18 dagen, maar nu wil ik gewoon naar huis. En daarvoor moet ik nog één nachtje slapen en 14 uur vliegen. Maar dat gebeurd morgen.

Categories: TransSib2012 | 3 Comments

Treinreis Irkutsk-Vladivostok

Vannacht was een korte nacht. Onze gids haalt ons om kwart over zes op om ons naar het treinstation te brengen dat we vanuit onze kamer op de negende verdieping aan de andere kant van de rivier kunnen zien liggen.

Gisteravond nog een geweldig vuurwerk mee gemaakt dat vanaf twee pontons op de rivier onder ons raam werd afgestoken.

De treinreis die nu komen gaat is onze laatste en de koniginnerit van de reis. Het traject Irkutsk-Vladivostok is maar liefst 4105km lang, het duurt 68 uur en het doorkruist 3 tijdzones. Ook dit stuk reizen we eerste klas, wat inhoudt dat we een twee persoons coupé met handdoekjes hebben. Er is niet bepaald extra luxe of ruimte.

Ondanks dat we meer tijd hebben, zal dit verslag niet langer zijn, omdat de belevenissen niet bepaald meer zijn. Het is het saaiste stuk van de reis (denken we), maar we willen het vooral reizen om de reis Trans-Siberië compleet te kunnen maken. Als we in Irkutsk zouden stoppen, zal de reis altijd een onuitgelezen boek blijven.

De reis begint op zich vrij interessant. Aan de zuid zijde van het Baikal meer, slingert de trein zich door het bergachtige gebied omhoog via allerlei tussen en bochten, waarna het op gelijke wijze weer naar beneden slingert om vervolgens ruim 300 kilometer aan de oevers van het Baikalmeer naar het noorden te rijden. Pas dan realiseer ik me hoe groot dat meer is. Je kan er uren langs rijden en als de trein land inwaarts gaat hebben we pas het halve meer gehad.

De trein wint niet echt hoogte, maar het terrein wordt wel heuvelachtiger / bergachtiger. In Ulan Ude is de splitsing tussen de Trans-Mongolië / Trans-Siberië spoorlijn en hier buigen wij naar het noorden af. Ulan Ude zelf oogt wat oosterse dan de andere stations.

Op alle stations waar we om de drie á vier uur stoppen, staan we zo’n 10 tot 20 minuten stil en hebben we de mogelijkheid om er even uit te gaan. De temperatuur is overdag aangenaam; schatting 12-15 graden, terwijl het in de treinen 24 tot 28 graden is. Op de stations worden bij iedere grote stop van alle 18 wagons de wielstellen op lossen onderdelen gecontroleerd door er met een hamer tegen aan te slaan. Dat geeft iedere keer weer een komisch gezicht.

Verder wordt soms de trein van water voorzien, soms de WC’s geleegd en vrijwel altijd gaan de lokale kioskjes open om brood, drinken, vis en snacks te verkopen. Als de trein weer vertrekt, worden de kioskjes resoluut weer gesloten.

Aanvankelijk hadden we een coupé aan de achterzijde van de wagon, maar van ons raam was het dubbel glas lek, waardoor we er nauwelijks door heen konden kijken. Serge heeft uiteindelijk een andere coupe kunnen regelen die we tot Vladivostok kunnen behouden. Deze coupé is de eerste in de wagon en vlak naast een raam dat open kan en bij ons dus vrijwel altijd open staat. Dit heeft tot gevolg dat het bij ons 24 graden is en achter in de wagon 28 graden. We hebben op dit traject maar één provodnik, die ook nog eens de aardigste is van alle trajecten. Het grootste voordeel is nog wel dat we een wagon hebben waarvan het raam helemaal open kan en je dus echt een luchtje kan scheppen.

Dan het uitzicht. Na Ulan Ude is het uitzicht nauwelijks veranderd. Gele grasvlaktes met her en der een groepje of bos met berken; de Russische Taiga. Daar komt nog bij dat Russen op één of andere manier een voorliefde hebben om heuvels met grasland in de brand te steken. Dit heeft tot gevolg dat we vanaf vier uur na Ulan Ude alleen maar zwarte vlaktes en alleen maar rook hebben gezien. Op het moment van dit schrijven hebben we 2200 kilometer afgelegd, waarvan 1800 kilometer in brand leek te staan of net afgebrand was. Dat is een gebied (of in ieder geval een lengte) van Amsterdam tot aan Madrid! Op vrijdag morgen hebben we zelfs al een vertraging van 5 kwartier opgelopen, maar het is onduidelijk of dit door de branden komt.

Het uitgestrekte land biedt weinig afwisseling en het lijkt echt het einde van de wereld. Heel af en toe staan er meer dan 6 huisjes bij elkaar en zou je iets een dorp kunnen nomen. Toch verloopt de reis alles behalve langzaam. We spelen spelletjes, ik heb mijn Steve Jobs biografie eindelijk uitgelezen, we kijken films en ik luister veel muziek. Zoveel rust heb ik in jaren al niet meer meegemaakt en is denk ik voor beiden van ons ongekend.

De laatste 2000 km verandert het uitzicht buiten ineens enorm. Het wordt groen en de trein kronkelt door een vallei. Het is een veel beter uitzicht dan we tot noch toe in heel Rusland hebben gezien. Dus de laatste 2000km van de 12000km zijn eigenlijk pas mooi!

Ook het slapen gaat alle nachten heel goed, behalve de laatste nacht. Desondanks komen we uitgerust en op de minuut precies op tijd in Vladivostok aan. Hier hebben we niets gepland, omdat we geen excursies konden vinden. We gaan zelf uitvinden of er wat te beleven valt.

Gek genoeg kijk ik een beetje argwanend naar de vlucht van morgen; die vlucht van 14 uur is vast minder comfortabel dan al deze uren treinen bij elkaar!

Dat was hem dan; de treinreis van 12000km, die super comfortabel verlopen is. Wat was het leuk en gezellig, maar wat verlang ik ook naar huis!

Categories: TransSib2012 | 1 Comment

Irkutsk – Circum Baikal Walk

Vandaag staat er iets op het programma waar ik al maanden naar uit kijk. Vandaag gaan we namelijk wandelen langs een verlaten stuk Trans-Siberië spoorlijn. Door het plaatsen van de dam in de Angara rivier heeft men de Trans-Siberië spoorlijn moeten verleggen. Daardoor is een stuk van 80km spoor dat op de oever van het Baikal meer ligt, onbruikbaar geworden. Dit stuk heet de Circum Baikal railway en wordt nu alleen nog maar voor toeristische doeleinden gebruikt en er rijdt  twee tot vier keer per week een toeristische trein.

Ook was er de wandel variant en die hebben wij genomen. Je loopt dan een route van 12km, waarvan 7km langs het oude spoor.

Onze gids brengt ons vandaag naar het start punt dat op twee uur rijden van het hotel ligt. Maar als je rijdt als een Rus, dan neem je met belachelijke snelheden scherpe bochtige weggetjes en probeer je gewoon overal in te halen. En dan doe je er anderhalf uur over.  Man, het was net Mario Kart, we misten alleen banaantjes om naar de andere weggebruikers te gooien.

Zoals met meer dingen bij deze gids, had hij even niet voorzien dat het laatste deel van de route niet met de auto te bereiken is en hij stelt voor om te lopen. Volgens hem zal het niet meer zijn dan twee kilometer. Uiteindelijk zijn we meer dan een uur aan het wandelen voordat we er zijn. Wat in Nederland streng verboden is, is hier normaal. We lopen namelijk eerst langs het normale spoor terwijl de goederen treinen langs denderen.

Dan begint het wandel traject door een valei naar beneden en laat de gids ons alleen; hij pikt ons later weer op. Het is een heerlijke wandeltocht door het bos, langs beekjes, bruggetjes en rots partijen. Na ongeveer 4 km komen we bij het Baikal meer aan en volgen we de oude spoorlijn.

Het eerste gezicht is al mooi omdat we een oude brug over moeten steken. Vroeger was dit traject dubbel spoors en daar is toen het voor toerisme werd gebruikt, enkel spoor van gemaakt. Het gevolg is dat alle tunnels ongebruikt zijn en  de treinen op het tweede spoor om de tunnels omrijden. We lopen rustig aan het spoor af en verkennen de tunneltjes en het spoor.

We vinden een mooie plek aan het water voor de lunch en terwijl we de lunch aan het eten zijn komt er een vreemd voertuig over het spoor voorbij. Het lijkt op een brommer, maar omdat we geen goed zicht hebben, konden we het niet helemaal zien. Gelukkig komt het apparaat later nog eens voorbij en het blijkt een door brommer motor aangedreven karretje om backpackers te vervoeren van een langs de lijn gelegen hostel naar station.

Tussen het spoor vinden we vele spijkers waarmee de rails aan de dwarsliggers is bevestigd en we nemen er ieders een mee als aandenken. Na vier uur wandelen zijn we bij het station aangekomen, waar onze gids ons alweer staat op te wachten.

Het was een toffe wandeling en de hoogste tijd om weer met Russische rijstijl terug te worden gereden naar Irkutsk. Daar is het vandaag nog steeds bevrijdingsdag en dus een feestdag. Er zijn veel grote straten afgezet voor auto’s en in de parken is het druk. Vlak bij ons hotel is zelfs een groot podium gebouwd en we zijn getuige van veel feest vierende Russen; geweldig om te zien! Ter ere van dit feest zijn er zojuist ook twee grote boten met vuurwerk aangevaren welke om 11 uur ontstoken zal worden.

Al met al is dit de minste stad qua sfeer tot nu toe, maar wat me gedurende de hele reis al opvalt is dat de sfeer nimmer grimmig of dreigend is. Ik heb me nog nergens onveilig of als vreemdeling gevoeld.

Morgen begint onze koninginnen rit naar Vladivostok. Het wordt 68 uur non-stop treinreizen waar we zondag morgen vroeg aankomen.

Categories: Geen categorie | 6 Comments

Irkutsk – Excursie Listvyanka

Vanmorgen goed aangekomen in Irkutsk, waar we meteen op het perron worden opgewacht door Jack, onze gids voor Irkutsk. Gelukkig kunnen we bij ons hotel meteen op onze kamer terecht ook als is het pas ‘s morgens vroeg.

Vandaag gaan we naar Listvyanka; het enige dorpje direct aan de zuid kant van het Baikal meer. Aanvankelijk was hier een overnachting gepland, maar dat hebben we een tijd geleden al terug gedraaid. Volgens veel reisorganisaties is het prachtig in Listvyanka en was de overnachting een must. Foto’s hebben ons nooit overtuigd en blij toe dat we het terug gedraaid hebben.

Listvyanka is een wildgroei aan vakantiewoningen en handelaren. Er zit geen structuur in en isi veel zwerfvuil. Ik vond het maar en rare plek, die ik verre van associeer met een prettige plek om te zijn. Gelukkig is er één reden om wél naar Listvyanka te gaan en dat is het Baikal meer! Daar over straks meer.

Eerst neemt Jack ons mee naar wat historische plaatsen in de stad Irkutsk. Allereerst naar de plek waar het eerste fort opgericht is en waar later meerdere kerken gebouwd zijn. Ik blijf de Russisch Othodoxe kerken prachtig vinden qua architectuur. De één is nog mooier dan de ander en weer anderen zijn gewoon heel goed onderhouden.

Wat opvalt aan Irkutsk, is dat er zeer veel houten huizen zijn. Sommigen mooi en stijlvol versierd en goed onderhouden. Het merendeel is echter in vervallen staat, weggezakt, of zonder nog een enkele laag verf. Echt zonder, en hoe meer ik er op let, is alles zo in Rusland. Het hele land is in een vervallen staat. De mensen zijn allemaal modern met internet, mobieltjes en westerse merken. Maar de staat van van de infrastructuur, gebouwen en overige voorzieningen is gewoon achterhaald en niemand die het lijkt te interesseren. Gewoon heel jammer om te zien. De grootste klacht is eigenlijk nog wel het zwerf afval dat overal te vinden is. In de stad valt het mee, maar daar buiten is het huilen met de pet op.

Na een stop bij een beeld van Alexander de III (uitvoerder van de bouw van de Trans-Siberische spoorlijn), rijden we naar Listvyanka; een hobbelige autorit van een uur.

Vlak voor Listvynka stroom het Baikal meer in de enige rivier, de Angara.  Precies in de mond van de rivier ligt de Shaman Rock en Jack verteld de legendes die over deze steen gaan. Een visser in een motor bootje wil ons voor 150 roebel (+-5 euro) wel naar de steen toe varen en dat doen we dan ook. De steen ligt precies midden voor de brede rivier en vanuit de boot klimmen we voor een foto op de steen.

In de boot valt het op hoe koud het Baikal meer is. In de winter bevriest het hele meer onder 70cm ijs en het was nu nog bezig te ontdooien. Er waait veel kou van het meer, langs de stranden liggen klompen ijs en in het midden van het meer zijn grote ijsvlaktes zichtbaar. Jack informeert nog verder: het Baikal meer is op het diepst 1,5km diep, 600km lang en “slechts”  20-40km breed. Indrukwekkend!

We rijden verder naar Listvyanka zelf en eindelijk is het niet meer dan een bebouwde kustweg van zo’n 2km, met twee “straten” die landinwaarts gaan en voor de rest heb ik mijn mening al gegeven. We rijden de eerste straat in om bij Retropark te gaan kijken, dat niet meer is dan een kunstenaar die grappige metalen sculpturen maakt en een aantal antieke auto’s bezit. Die auto’s zijn echter in zo’n staat en staan in de open lucht, dat ik niet ander verwacht dat de auto’s er met een jaar of tien ook niet meer zijn.

Dan naar de vismarkt. Deze markt is een plein met kramen voor het verkopen van vis of van souvenirs. Het aantal kramen staat in geen verhouding tot de klandizie wat resulteert op veel aanspraak. Bekend van deze regio is gerookte Omul vis, die schoongemaakt en opengevouwen (met sateprikkers) je overal aan lopen te kijken. Ik ben geen visliefhebber en houdt al helemaal niet van deze presentatie van vis. De markt deed me geen plezier.

De tocht gaat verder naar een strand vanwaar een hiking trial begint die over de stijle hellingen van de kustlijn kronkelt. De weggetjes zijn het leukste ding van vandaag na het Baikel meer en doen me denken aan de vele paadjes die ik in Joegoslavië heb gelopen langs de kustlijn. Serge vind het allemaal wat minder leuk en ziet een hiking tocht niet zo zitten (mede omdat we morgen ook nog 12km wandelen hebben gepland). Serge heeft gelijk en we breken de tocht af, mede omdat Jack ons niet verteld wat er te wachten staat qua lengte etc.

Dan maar terug en eenmaal terug bij de auto gaan we lunchen bij een kleine “Cafetaria”, waarna we doorrijden naar een uitkijkpunt. Dit uitkijkpunt is alleen via een wandelpad te bereiken, wat zo’n 20 minuten sterk klimmen is. Het uitzicht is fantastisch en beloond de weg naar boven!

Op onze weg terug naar het hotel, slaan we de laatste proviand in voor de laatste drie dagen in de trein. Morgen is het hier bevrijdingsdag en we denken dat de winkels dan dicht zullen zijn. Wel is er er morgen een militaire parade die we eerst gaan bekijken.

Al met al hebben de tegenvallende activiteiten me vandaag helemaal leeggezogen en laad ik me terwijl ik dit schrijf weer op voor de dag van morgen waar ik wel erg zin in heb. Dag gaan we drie uur wandelen langs een verloren spoorlijn met tunnels, bruggen etc. Tot morgen!

Categories: TransSib2012 | 3 Comments

Treinreis Krasnoyarsk-Irkutsk

Vandaag vertrekt om half twee de trein naar Irkutsk, wat ons nog rustig wat tijd geeft om wat door Krasnoyarsk te struinen. Het enige lastige is, dat vandaag en de komende 3 dagen feestdagen zijn en de openingstijden niet overal kloppen.

Met de nodige souvenirs op zak checken we op tijd uit in het hotel en proberen een taxi te regelen. Dat is gemakkelijker en goedkoper dan gedacht en een paar minuten verplaatsen we ons zelf in een oude Lada met hoge snelheid door het crossende verkeer van Krasnoyarsk; totaal onnodig.

Verder begint ons trein ritueel vloeiend te verlopen; wachten op de trein, de koffers zonder roltrappen naar het perron slepen, instappen, de provodnik over de toeren helpen en ons stroom netwerk aanleggen. Dit keer voor korte duur, we zitten namelijk maar 17 uur in de trein.

Onze relaties met provodnika’s (conductrices) is niet zo succesvol. De meeste onenigheden gaan over het aanzetten van verwarming wat we niet willen, het sluiten van ramen wat we niet willen en het niet mogen uitstappen op perrons.

In vrijwel alle boekjes over de Trans-Siberië express wordt gesproken over cadeautjes die je mee moet brengen voor de provodnika’s om ze te vriend te houden, maar ons is het met stroopwafels, pepermunt, delfsblauwe ovenwanten en drop nog niet gelukt. En we beginnen zo langzamerhand te geloven dat het paaien  van de provodnika’s iets is dat uit de oudheid stamt en niet meer van deze tijd is.

De provodnika van vandaag is een apart verhaal. We hebben haar meteen op de kast als we, vechtend met onze koffers en tassen de coupe leegruimen en alle zakken met wasgoed (die kennelijk in onze coupe moesten liggen) naar de gang verplaatsen. De eerste steen voor een vijandelijke relatie is gelegd. Vervolgens komt ze vragen naar onze kaartjes, carnet, extra papieren of wat ze ook maar wil. Wij snappen er niks van en ondanks onze “point it” boekjes met duizenden plaatjes komen we er niet uit. Des te harder zij Russisch blijft praten, praten wij Nederlands.  Serge slaagt er uiteindelijk in om de boel te sussen en alles is ok als we vermelden dat ze onze tickets mag houden; kennelijk voor administratie. De buien worden al milder.

In de loop van de middag laat ze zien dat de compleet maf is en komt regelmatig in onze coupe voorbij om wat Russisch te kletsen en te grappen en grollen. Als we vervolgens buiten staan tijdens een stop en de trein vertrekt terwijl de provodnika dit zelfs erg laat opmerkt, kan Serge nog net de rijdende trein instappen, en is het ijs definitief gebroken.

Ondertussen komen al verschillende “catering” karretjes voorbij en de dames proberen ons tevergeefs drinken en eten aan te smeren. Bij een volgende ronde, blijven ze toch wat langer aandringen om ons bier te verkopen, en in de veronderstelling dat ik dan van ze af ben wil ik een biertje bij ze kopen. We raken “Lost in translation” als ik denk dat ik een tweede biertje van haar (Julia) krijg. Ik reken het belachelijk dure bier af en Julia komt naast me op de bank zitten en legt me uit dat we samen de biertjes op gaan drinken. Terwijl we de biertjes opdrinken (en Serge en ik ook nog onze maaltijd opeten), proberen we met handen en voeten met elkaar te communiceren over familie en haar werk. Als Julia haar bier op heeft, gaat ze eindelijk weer verder.

Tegen bedtijd begint de grbuikelijke discussie met de provodnika (we noemen haar Ans) weer als de verwarming aangaat en we Ans tevergeefs proberen te vermelden dat we de verwarming niet aan willen. De treinen worden hier tot 25 graden opgestookt en maakt slapen tot een hel. Ans lijkt het te begrijpen en zet de verwarming uit, maar het is al warm.

En dan is het bed tijd. Kijken hoe het vannacht gaat.

Categories: Geen categorie | 2 Comments